Snorvliegen Snorvliegtuigen, paramotors of paramoteurs (officieel: gemotoriseerde schermvliegtuigen) zijn luchtvaartuigen, waarbij de vlieger een parapente of scherm gebruikt om te vliegen. Dit scherm lijkt op een parachute, maar daar houdt de vergelijking dan ook op. Door gebruik te maken van een ruggedragen lichte motor met propeller kan er zelfstandig gestart worden. De benen zijn hierbij dus letterlijk het landingsgestel. Snorvliegtuigen zijn formeel geen MLA's, maar moeten aan de technische en milieu (geluids) eisen voldoen, die gesteld zijn aan MLA's. In de Regeling Veilig Gebruik Luchthavens en andere Terreinen (RVGLT) is een aparte paragraaf opgenomen voor gemotoriseerde schermvliegtuigen. Een variant van snorvliegtuigen zijn de zogenaamde trikes, driewielers met een zitje. Deze variant moet niet verward worden met de "delta-trike". De delta-trike is wel een MLA. Door de compactheid van de uitrusting, het open gevoel om vrij in de buitenlucht te vliegen en de relatief lage aanschafkosten is dit niet voor niets de groots groeiende vorm van luchtvaart ter wereld. Onder de snorvliegers zijn ook vliegers die in hun dagelijks leven actief zijn op verkeervliegtuigen, maar graag terug willen naar het ‘echte’ vliegen. Op de grond draagt de piloot de motor, maar eenmaal gestart wordt zowel de motor als de piloot, die in een harnas zit, gedragen door de vleugel (schermvliegtuig). Hierdoor zit de piloot geheel vrij. De Paramotors vliegen gewoonlijk tussen de 25 en 60 km/u, afhankelijk van het type scherm, en op hoogtes die variëren tussen gras skiën, waarbij een of twee voeten door het gras gesleept worden, en wel 6000 meter! Het is echter gebruikelijk om te vliegen op hoogtes rond de 200 meter. Vanwege deze lage vliegsnelheid en het feit dat de vleugel flexibel is, heeft de sport ook beperkingen. Zo dient de start en de landing altijd recht tegen de wind in gemaakt te worden en kan er niet gestart worden als de wind harder waait dan windkracht 3. Doordat de vleugel gemaakt is van stof en hierdoor vocht op kan nemen, kan er ook niet gevlogen worden met regen. Het is dus een echte mooi weer sport, maar er wordt wel het hele jaar door gevlogen. Als het vriest hebben veel piloten elektrisch verwarmde kleding aan om lekker warm te blijven. Het vliegen is in Nederland na jaren van lobbyen uiteindelijk in 2004 gelegaliseerd als een van de laatste landen van Europa. Waar snorvliegen in andere landen grotendeels vrijgesteld is, is men in Nederland nog aan de nodige regelgeving gebonden. Zo dient de paramotor ingeschreven te staan in het Nederlands Burgerluchtvaartregister en om hiervoor überhaupt in aanmerking te komen dient de motor een strenge Duitse keuring te ondergaan, waarbij naast constructie en klimgedrag ook de geproduceerde hoeveelheid geluid gemeten wordt. Zo mag een paramotor die vol gas vliegt op 500 voet, niet meer dan 60 dB op de grond waarneembaar geluid produceren. In Nederland worden de brevetten (het PGL) uitgegeven door het KNVvL Examinering Instituut (KEI), deze organisatie is onafhankelijk en het PGL is het enige erkend brevet voor paramotorvliegen. Bij het KEI zijn vele instructeurs aangesloten en zij verzorgen opleidingen van het begin tot aan het brevet. Eerst wordt er begonnen met een gedegen grondopleiding, eventueel in combinatie met tandemvluchten. Daarna gaat men onder radiobegeleiding zijn of haar vluchten maken. Indien je interesse gewekt is, neem dan eens contact op met een KNVvL erkende opleiding voor een introductieles of een tandemvlucht.